ÇOCUK DOSTU KENTLER TASARLAMAK...

Gelişmiş bir ülkenin ve gelişmiş bir toplumun yolu, çocuklarımız için oluşturduğumuz mutlu bir dünyadan geçiyor. Belediye başkanları, çocuk dostu kentleri bir an önce inşa etme yolunda sivil toplumla birlikte harekete geçmeliler ve geleceğin seçmenleri için de çalışmalılar.

Çocuklar, bir çoğumuzun hayatının anlamı. Gece gündüz nefes almadan çalışıp uğurlarında kendi hayatımızı göz ardı ederken, ''Çocuğumun geleceği iyi olsun da, ben bir şey istemem'' diyebilecek kadar sevdiklerimiz. Sevgi bu denli büyük olunca da, elbette verdiğimiz emek kimsenin gözüne batmıyor. 

MEVCUT DURUMLARI TARTIŞMAYA AÇIK!
Ancak tüm bu sevgimize rağmen çocuklarımızın mevcut durumu ise gerçekten tartışmaya açık. Hiç çocuk işçiler konusuna ya da çocuk tacizlerine girmeyeceğim. Çünkü bu konular birkaç cümleyle geçiştirilmekten çok uzak ve çok daha ciddi konular. Burada benim değinmek istediğim konu kentlerde, özellikle de büyük kentlerdeki çocuklarımızın gündelik yaşam kalitesi.
Nüfusu 80 milyonu aşan Türkiye'nin 3'te birini çocuklar oluşturuyor. Bu anlamda da en ciddi nüfus dilimine sahipler. Nüfus yoğunlukları itibariyle, genel harcamalardaki en büyük payı alacak kesim de onlar. Ancak devlet giderlerine baktığımızda eğitim dışında kendilerine neredeyse hiç pay ayrılmadığına şahit oluyoruz. Yani okul dışında kendilerine sunulan hizmet neredeyse sıfır.  

UMUTLU KONUŞMAK PEK DE MÜMKÜN DEĞİL
Sosyologlar ve psikologlar çocukların sağlıklı bir şekilde büyüyerek birey olabilmeleri için mutlaka dışarıda sosyalleşmeleri gerektiğinin altını çiziyorlar. Kısaca; geleceğin ruhen ve bedenen sağlıklı bireylerden meydana gelen toplumlarının oluşması, başta okullardan ve sokaklardan geçiyor. Ancak mevcut kent analizlerine baktığımızda karşımıza çıkan ülkemizdeki çarpık kentleşmeyi ve yüzde 78’lere ulaşmış kentlileşme oranını hesaba katınca geleceğimiz hakkında umutlu konuşmak pek de mümkün değil. Gerçekler ortadayken sorunu görmezden gelmek hatta böyle bir sorunun varlığını bile toplumsal olarak dillendirmemek ise ayrı bir akıl tutulması olarak karşımızda duruyor.  
Peki! Bu kadar sevmemize rağmen çocuklarımızın yaşam kalitesi neden bu kadar düşük ve gelecekteki toplumuzun temelini atarken hızlı bir şekilde neler yapabiliriz?

DOĞAMIZ VE HEPİMİZ GİBİ RANT KURBANLARI!
Yukarıdaki sorulardan ilkinin cevabı aslında çok basit: Sorunları görmezden gelme, öteleme hatta hiç oralı olmamalı! Büyük büyük sorunlardan bir türlü küçük sorunlara sıra gelmemesi. Ekomomi, kalkınma, terör, güvenlik derken bir türlü sıranın insana gelmemesi. Amaç olan insanın zamanla araca dönüşmesi. Rantın ve kazancın her şeyin önüne geçmesi. Maalesef çocuklarımız da doğamız ve hepimiz gibi rant kurbanı. 
İkinci sorunun cevabına gelirsek de, ilk olarak yapmamız gereken oturup karar vermek. Biz ne istiyoruz, nasıl bir gelecek planlıyoruz ve bu noktada geleceğimiz olan çocuklarımız için neler yapmalıyız? Naçizane fikrim, ilk olarak çocuk hakları kavramını açıp, tartışarak yeniden içini doldurmamız gerekiyor. 

ARABALARIMIZA AYIRDIĞIMIZ YER KADAR ALAN ÇOK MU?
Mesela; çocuk haklarının sadece eğitim ve sağlık olmadığını idrak edip, özgürce oynayabilmeleri ve sokaklarda güvenli bir şekilde arkadaşlarıyla ya da tek başlarına gezebilmelerinin de bir hak olduğunu anlayabilmeliyiz. En azından arabalarımız için ayırdığımız alan kadar kendilerine yer ayırabilmeliyiz. Kısacası; çoğunluğu kentlerde yaşayan çocuklarımıza, oynayarak kendilerini geliştirebilecekleri alanlar yaratmalıyız. Kentlerde sosyo-ekonomik ve yasal statülerden bağımsız, yalnız çocukların faydası düşünülerek mekânlar üretmeli ve  hizmetlerine sunmalıyız. Hayatı, yasaları ve kentleri tasarlarken çocukların kendi aralarında okul dışında da sosyalleşebilecekleri bir dünya kurabilmeliyiz. 

ULUSLARARASI OYUN DERNEĞİ…
Bu konuyla ilgili dünya çapında kurulmuş önemli dernekler ve yol gösterici önemli araştırmalar bulunuyor. Bu derneklerden biri de Uluslararası Oyun Derneği. Dernek daha önce yaptığı araştırmalarda, çocukların oyun deneyimini belirleyen en önemli çevresel faktörün kentleşme olduğunu belirtiyor. Yani çocuğun gelişiminde oyun, oyunun gelişiminde ise kentlerin önemli rolü mevcut. Kentlerin güvenliğinin yanı sıra çocuğun özerk ve fiziksel aktivitelerine imkân sağlayan alanların planlanlanması, çocuklara sunulan hizmetlerin sadece parklarla sınırlandırılmayarak çeşitlendirilmesi, çocukların yaşlarına uygun olarak birlikte vakit geçirebilecekleri ücretsiz sosyal alanların oluşturulması, olmazsa olmazlar arasında. Bir diğer ayrıntı ise kültürel, sportif ve sanatsal faaliyetlere eşit erişim.

UZUN MACERAYA ÇIKMAK ZORUNDAYIZ
Tüm bunları başarabilmek ise ülkemiz için uzun bir macera ve bu maceraya çıkmak zorundayız. Bu maceraya çıkmazsak üzerine titrediğimiz çocuklarımızın gelecekte birer kayıp birey olmalarının önüne geçemeyeceğiz. Her ne kadar kişisel imkânlarımızla çocuklarımızın gelişimi için çalışsak ve kodlama da dahil, tüm eğitimleri aldırsak da paylaşmayı bilen, sosyal dünyadan kopuk bireyler yetiştirmenin önüne geçemeyeceğiz. Neticesinde ise ülkesini sevmeyen, bulduğu en küçük fırsatta yurt dışına kaçıp yerleşmeyi isteyen mutsuz bireylerle yüz yüze geleceğiz. Sağlıksız ve mutsuz bir toplum olarak da küresel yarışta sonlarda gezinmek zorunda kalacağız. 

BİR AN ÖNCE ELİMİZİ TAŞIN ALTINA KOYALIM
Özet olarak; gelişmiş bir ülkenin ve gelişmiş bir toplumun yolu çocuklarımız için oluşturduğumuz mutlu bir dünyadan geçiyor. O yüzden Almanya'da eğitim görüp oranın vatandaşı olmak isteyen küçük kızımızı kimse suçlamasın. Önce ''Biz ona ne veriyoruz? '' diye kendimize soralım ve bir an önce elimizi taşın altına koyalım. Son noktada ise yeni seçilen belediye başkanlarına bu alanda çok büyük bir görev düşüyor. Çocuk dostu kentleri bir an önce inşa etme yolunda sivil toplumla birlikte harekete geçmeliler ve geleceğin seçmenleri için de çalışmalılar. 
Kentlerimizde çocuklar gibi şen olabilmek dileğiyle....

Bu Makaleyi Sosyal Medyada Paylaşabilirsiniz

Yazarın 1.6.2019 00:00:00. Tarihinden Önceki Yazıları